شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر به ظلم و ستم در جهان اشاره شده است. شاعر می‌گوید که بهار عدالت نمی‌تواند در این فضای ستمگری رشد کند. همچنین، به این نکته اشاره می‌شود که شاخ و برگی که ممکن است به سرقت برود، از ترس از دست دادن، به باروری و شکوفه‌دهی فکر نمی‌کند. در واقع، این شعر نشان‌دهنده عدم آزادی و ترس از ظلم است که مانع از شکوفایی و رشد می‌شود.
آیین ستمگری که عالم دراددر طبع بهار عدل می نگذارد
هوش مصنوعی: سنت ظلم و ستم به قدری در جهان ریشه دوانده که بهار عدالت به راحتی نمی‌تواند سهم خود را از دنیا بگیرد.
از بیم مصادره نمی یارد شاخکز جیب شکوفه سیم بیرون ارد
هوش مصنوعی: به خاطر ترس از مصادره، شاخی که از جیب شکوفه ای نقره ای بیرون آمده است، نمی‌تواند به حرکت درآید.