شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساسات محبت و اشتیاقش به معشوق می‌گوید. دل او به خاطر عشق، به یاد معشوق طغیانی کرده و جانش به کار زیبایی‌های او مشغول است. او می‌داند که روزهای دشواری را سپری می‌کند و به همین دلیل از معشوقش به خاطر زیبایی و طمعی که در دلش ایجاد کرده، یاد می‌کند.
تا این دل محنت زده آهنگ تو کردجان در سر کار رخ گل رنگ تو کرد
هوش مصنوعی: این دل زخمدیده به یاد تو افتاده و جانم به خاطر زیبایی چهرهات به زحمت افتاده است.
خود می داند که تنگ روزیست دلمزان روی طمع در دهن تنگ تو کرد
هوش مصنوعی: دل خود می‌داند که روزگار سختی را میگذرانم، به همین خاطر است که به امید تو و زبان تنگت، آرزوهایی در دل دارم.