شمارهٔ ۲۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که نه عقلش قادر به کنترل اوضاع است و نه دلش توانایی صبوری دارد. او از احساسی عمیق و درد شدید صحبت می‌کند که به اندازه‌ای است که اشکی که از دلش به وجود آمده، همیشه در چشمانش حاضر است. این احساسات نشان‌دهنده‌ی یک ناتوانی عاطفی و درونی است که شاعر درگیر آن است.
نه عقل ز کار من شماری گیردنه در دل من صبر قراری گیرد
هوش مصنوعی: نه عقل میتواند به کارهای من رسیدگی کند و نه دل من آرامشی احساس می‌کند.
اشکی که بخون جگرش پروردمهر لحظه ز چشم من کناری گیرد
هوش مصنوعی: اشکی که از درد و غم دل پرورش یافته، هر لحظه از چشمم میریزد و دور میشود.