شمارهٔ ۳۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت لبان معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی لب‌های او به نوشیدنی مشابه باده نزدیک می‌شود، از زیبایی و شرمش، گل رز خونی را به یاد می‌آورد. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که دختر رز به خاطر شرم خود، رنگش را پنهان کرده است. به طور کلی، سخن از زیبایی و جذابیت ظاهری است که احساسات عمیق‌تری را در دل خود نهفته دارد.
با ذوق لب تو باده گر می کوشدمیدانم بیقین که خون رز می جوشد
هوش مصنوعی: از زیبایی لب تو میدانم که وقتی برمیخیزی و میخندی، مانند گل سرخی که در حال جوانه زدن است، شور و شوق زندگی در آن نهفته است.
نی نی که خود از شرم لبت دختر رزرنگ آوردست و رخ بکف می پوشد
هوش مصنوعی: دختر گلگونهای که از خجالت لبانش، رنگ گل را به خود گرفته است، با دست خود صورتش را میپوشاند.