شمارهٔ ۳۱۶
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به غم و اندوه خود اشاره می‌کند. او از اشکی صحبت می‌کند که مانند مروارید از چشمش می‌ریزد و نشان‌دهندهٔ درد و ناراحتی عمیق اوست. او همچنین به خوب بودن یک دانه آبدار اشاره می‌کند که به روشنی و زیبایی بلورین آن نسبت به اشک‌هایش تأکید می‌کند. در پایان، با کنایه به اینکه از دل شکسته و غمگینش، جواهراتی به وجود می‌آید که نشانهٔ عمق درد اوست.
رفت آنکه ز چشم اشک چو لولو بچکدیک دانۀ آبدار نیکو بچکد
هوش مصنوعی: آنکه با اشک چشمش مانند مروارید میچکد، رفته است و حالا فقط یک دانهی خوشمزه و آبدار باقی مانده است.
بی خون چگر گهر فشاندی و کنونلعلی بهزار خون دل زو بچکد
هوش مصنوعی: بدون خون، گوهر نمیتراود و اکنون با هزار اشک دل، مرواری که همچون لعل بود، جاری میشود.