شمارهٔ ۳۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع سرنوشت و تأثیرات جهان بر زندگی فرد اشاره دارد. بیان می‌کند که زمان در تلاش است تا روزی فرد را به دام خود بیاندازد و به نوعی تقدیری وجود دارد که فرد را در چنبره‌ی خود می‌چرخاند. در واقع، شاعر احساس می‌کند که جهان و زمان همواره در حال حرکتند و او را نیز با خود می‌برند.
ایّام بر آنست که تا بتواندیک روز مرا بکام خود ننشاند
هوش مصنوعی: روزها به گونهای پیش میروند که انتظار میرود یک روز مرا به تسخیر خود درآورند و از آن روز دیگر نتوانم فرار کنم.
عهدی دارد جهان که تا گرد جهانخود می گردد، مرا همی گرداند
هوش مصنوعی: جهان قرار و پیمانی دارد که با چرخش خود، من را نیز به دور خود می‌چرخاند.