شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از موضوع پروانه و شمع صحبت می‌کند. پروانه، نماد عشق و عاشقی است، اما در اینجا به شکلی اشاره می‌کند که پروانه به عشقش (شمع) بی‌اعتنا شده و نمی‌خواند. شاعر همچنین بیان می‌کند که هر چه بیشتر درباره این موضوع صحبت می‌کند، بیشتر از سوی عشقش طرد می‌شود، همچون بزی که از گله دور می‌شود. این شعر در واقع به تنهایی و ناامیدی عاشق اشاره دارد.
پروانۀ تو عمید اصلاً بنخواندشمعی که تو افروخته بودی بنشاند
هوش مصنوعی: پروانهای که برای تو است، هرگز نمیتواند شعلهای را که تو روشن کردی بخواند و از آن بهرهبرداری کند.
چندانکه درین باب سخن می گفتممی راند مرا چون بزو یک بز بنراند
هوش مصنوعی: هرچه بیشتر درباره این موضوع صحبت میکردم، انگار مرا مانند یک بز به دور میرانیدند.