شمارهٔ ۳۳۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از حسادت و آسیب‌پذیری در برابر دشمن سخن می‌گوید. او می‌گوید که دشمن نام او را زیر سوال برده و زیبایی و ارزش‌هایش را از او گرفته است. همچنین، در روزهای خوشی و شادی، زیبایی‌ها و نعمت‌ها از او به دیگران منتقل شده است. این ابیات نشان‌دهنده اندوه و ناکامی شاعر در مواجهه با مشکلات زندگی و سرنوشت است.
نام کف تو چو پیش دشمن بردندگوهر ز دو چشم او بخرمن بردند
هوش مصنوعی: وقتی نام تو را در پیش دشمن آوردند، آنچنان زیبا بودی که دانههای گرانبهای چشمانت را هم از تو گرفتند.
روز طرب از بزمگهت زر و درمنرگس بکلاه و گل بدامن بردند
هوش مصنوعی: در روز شادی، از محفل زیبایت طلا و نقره آوردند و برایت نرگس به سر و گل به دامن زدند.