شمارهٔ ۳۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و قدرت شخصی اشاره میکند که در عذاب و بند اسارت گرفتار شده است. او از اینکه یک سرو بلند به اسیری درآمده و شمعی در پایش روشن است تعجب میکند و به شکلی نمادین نشان میدهد که زیبایی و عظمت در قید و بند قرار گرفتهاند.
از جور که بر سرو بلندت مردنددر بند اسیر و مستمندت کردند
هوش مصنوعی: به خاطر ظلم و ستمی که بر تو روا داشتهاند، کسانی که به تو حسادت میورزیدند، به زنجیر کشیده شدند و در حالت نیاز و وابستگی گرفتار شدند.
شمعی ، چه عجب که کند داری بر پایسروی، چه عجب که تخته بندت کردند
هوش مصنوعی: عجب نیست که تو همچون شمعی در کنار درختی ایستادهای، عجب نیست که به تو زنجیری زدهاند.