شمارهٔ ۳۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به مرگ و جدایی از معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید زمانی که بدنش از روح جدا شود، آن را در جای تاریکی خواهند انداخت. حتی با اینکه او از معشوقش دور است، هنوز هم یاد لب‌های او در دهانش طعم آب را تداعی می‌کند، و مانند کوزه‌ای که از خاک ساخته می‌شود، به یاد معشوق تنها باقی می‌ماند.
چون کالبدم ز روح وا پردازنددر کنج یکی تیره مغاک اندازند
هوش مصنوعی: زمانی که بدنم را از روح خالی کنند، مرا در گوشهای تاریک و عمیق خواهند انداخت.
از یاد لب تو بر دهان آرد آبهر کوزه که از خاک منش بر سازند
هوش مصنوعی: هر کوزه‌ای که از خاک من ساخته شود، آب دهانش یادآور لب‌های تو خواهد بود.