شمارهٔ ۳۶۴
هوش مصنوعی: شعر درباره دل‌تنگی و جستجوهای بی‌نتیجه است. گوینده احساس می‌کند که با تلاش‌های زیاد، هیچ‌گونه پیشرفتی در زندگی‌اش نداشته و مانند اینکه در خاک و باد در حال حرکت است، دائماً در حال جستجو و تلاش است اما به جایی نمی‌رسد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که سرنوشت و روزی او تغییر نخواهد کرد.
روزی دل من ز جست و جویی ناسودپای طلبم ز بس تکاپو فرود
هوش مصنوعی: روزهایی در زندگیام وجود داشت که به خاطر جستجوی چیزی، دل من از آرامش دور شده بود و تلاش‌های مداومم باعث شده بود دیگر نتوانم به دنبال آنچه میخواهم بروم.
چون رزق و اجل نکاست هیچ و نفزودپیمودن خاک باد پیمودن بود
هوش مصنوعی: زمانی که روزی و مدت عمر کسی ثابت و تغییر ناپذیر باشد، تلاش در این دنیا بیفایده است.