شمارهٔ ۳۹۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر درباره زیبایی و جذابیت محبوب خود صحبت می‌کند. او به لبان محبوبش مانند غنچه‌ای می‌نگرد که در حال خندیدن است و این موضوع باعث درد دل او می‌شود. همچنین، شاعر از افسردگی و دل‌تنگی‌اش در فراق محبوبش می‌گوید و به تفاوت میان زیبایی ظاهری و درون زخم‌خورده‌اش اشاره می‌کند. به‌طور کلی، احساسات عاشقانه و آلام ناشی از دوری را به تصویر می‌کشد.
تا لعل لبت چو غنچه در خنده فزودخون جگرم چو لاله بر رخ بالود
هوش مصنوعی: وقتی لبانت به شکلی شاداب و زیبا مانند غنچههای گل میخندد، خون دل من همچون گل لاله بر چهرهام نمایان می‌شود.
دارم چو گل دو رنک در فرقت تورخساره زر اندود و درون خون آلود
هوش مصنوعی: در جدایی تو، حالتی دارم شبیه گل که نیمهای با رنگی زیبا و مانند طلا درخشان است، در حالی که درونم پر از غم و درد است.