شمارهٔ ۴۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت دربارهٔ تاثیر نگاه محبوبش بر خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که وقتی به چهره محبوبش نگاه می‌کند، عقل و خردش تحت تأثیر قرار می‌گیرد و نمی‌تواند به درستی فکر کند. این عقل، که باید به او جان و روح می‌بخشید، اکنون در برابر زیبایی محبوب زائل شده و او فقط به تماشای زیبایی محبوبی می‌پردازد که در قلبش گنجینه‌ای از ارزش‌ها و زیبایی‌ها را به یاد می‌آورد.
تا کرد مرا دیده بروی تو نظراندر سر من نماند از عقل اثر
هوش مصنوعی: وقتی که چشم تو به من نگریست، دیگر اثری از عقل و فکر در سرم باقی نماند.
این عقل بود که خانه پر لعل و گهرچشمم همه شب گشاده می دارد در؟
هوش مصنوعی: عقل من، در دل پر از زیبایی و جواهرات چشمانم، تمام شب درهای خانهام را باز نگه میدارد؟