شمارهٔ ۴۳۸
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و بوی خوش گل و نسیم صبحگاهی اشاره میکند و از احساسات عاشقانهاش سخن میگوید. او برغم جدایی عاشقان تأکید میکند و عشق خود را با زیباییهای طبیعت در هم میآمیزد. چشمش به یار و زیبایی او و بهار دوخته شده است.
بستند گرو با نفس مشک تتاربوی گل و باد سحر وزلف نگار
هوش مصنوعی: آنها با نفس خویش، گروهی بر سر بوی خوش مشک و عطر گل و نسیم صبحگاهی و زلف یار بستند.
هستند بر غم یکدگر گوهر بارچشم من و لعل یارم و ابر بهار
هوش مصنوعی: به خاطر غم یکدیگر، اشکهای من همچون گوهر ارزشمند و عشق من مانند لعل گرانبهاست و حالتی شبیه به ابرهای بهاری دارند.