شمارهٔ ۴۵۲
هوش مصنوعی: این بخش از شعر بیانگر احساس ناخوشی و نارضایتی از زندگی است. شاعر به وجود خود از عدم و همچنین به تلخی‌های زندگی اشاره می‌کند و معتقد است که حتی جستجوی خوشبختی نیز به مرگ و زندگی، که هر دو ناخوشایند به نظر می‌رسند، منجر می‌شود. به طور کلی، احساس یأس و ناامیدی در این ابیات به وضوح حس می‌شود.
ماییم و وجودی ز عدم ناخوشترعیشی چو زمانه دم بدم ناخوشتر
هوش مصنوعی: ما در وجودی هستیم که از عدم هم بدتر است، و هر لحظه زندگی به ما نشان میدهد که شرایط خوشایندتر از گذشته نیست.
وین طرفه که شد در طلب چیزی خوشمرگ من و زندگی ز هم ناخوشتر
هوش مصنوعی: این جالب است که برای رسیدن به چیزی، مرگ من خوشتر از این زندگی بیروح و ناخوشایند شده است.