شمارهٔ ۴۵۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساسات و هنر باطنی خود اشاره می‌کند. او از طبع خود به عنوان هنری نیکو یاد می‌کند و جان خود را شیرین‌تر از وجود خود می‌داند. سپس از کسی می‌پرسد که چرا به دل‌های نرم و لطیف سنگ می‌زند و او را به کمان تشبیه می‌کند که دل‌های دیگران را می‌شکند. در واقع، شاعر از درد و رنجی که از سوی دیگران متحمل می‌شود سخن می‌گوید.
ای طبع تو از هنر نکو آیین ترجانت خوانم هستی وزان شیرین تر
هوش مصنوعی: ای طبیعت تو، از هنر خوب و پسندیدهتر هستی و جان تو را از آن شیرین‌تر میدانم.
بر مرغ دلان چرا زنی سنگ جفا؟ای تو ز کمان گروهه دل سنگین تر
هوش مصنوعی: چرا به پرندگان آزاد که دلشان نرم است، سنگ میزنی و آنها را آزار میکنی؟ تو که خودت از تیر کمان، سنگینتر و زخمخوردهتری.