تناجی
کمال‌الدین اسماعیل

شمارهٔ ۴۹۲

خالیست سیاه بر رخ آن مه وشافتاده خوش و مراهمی افتد خوش
چون مهر که از مشک نهی بر بادهیا قطرۀ آبی که چکد بر آتش