شمارهٔ ۵۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، عشق و زیبایی معشوق به تصویر کشیده شده است. شاعر از جعد و حالت‌های دلربا و جذاب معشوق خود ابراز حسادت می‌کند و می‌گوید که نمی‌خواهد از چشمهٔ عشق و زیبایی او جدا شود، زیرا تا زمانی که زلف معشوق بر دوش اوست، برقراری این ارتباط ادامه خواهد داشت.
رشک ایدم از جعد تو ای عشوه فروشکو روی ترا چنان کشد در اغوش
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی و جذابیت تو حسادت میکنم، ای کسی که طعنه و ناز میزنی. چهرهات آنقدر دلرباست که انسان را به آغوش میکشد.
زین پس نشوم جدا از آن چشمۀ نوشچون زلف تو تا مرا بود سر بر دوش
هوش مصنوعی: از این به بعد از آن چشمهی شیرین دور نخواهم شد، چون موهای تو تا وقتی که سرم بر دوشات است.