شمارهٔ ۵۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به لحظات حال و خوشیاش با شراب اشاره میکند و به فردا که ممکن است به سختی و جدایی بگذرد، فکر میکند. او از امید به وصالی در فردا صحبت میکند و اگر این وصال به او برسد، بار سنگین نگرانیهای فردا را از دوش خود برمیدارد.
امشب منم و جام می و نوشانوشفردا بوداع دستها در آغوش
هوش مصنوعی: امشب من و یک لیوان شراب هستیم و فردا را با یادهای شیرینش بدرود میگوییم، در حالی که دستانمان در آغوش یکدیگر است.
گر دولت وصل پایمردی کردیبر داشتمی من سر فردا از دوش
هوش مصنوعی: اگر خوشبختی و کامیابی از جانب اراده و تلاش به من میرسید، من با اعتماد به نفس و امید، آیندهام را با افتخار به دوش میکشیدم.