شمارهٔ ۵۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و تضاد میان احساساتش را بیان می‌کند. او از زلف و چهره خوش‌رنگ معشوق می‌گوید و ابروان او را نیز تزیینی برای زیبایی‌اش می‌داند. شاعر دلش را تنگ حس می‌کند، اما این تنگی در برابر دهان معشوق خوشایند است و نشان‌دهنده‌ی اشتیاق اوست؛ اما در عین حال، تنگی دل خود را ناخوش می‌سازد. این احساسات متناقض، عشق و longing شاعر را به تصویر می‌کشد.
در هم زده یی ز زلف و رخ رنگی خوشبر برده بطاق ابرو آهنگی خوش
هوش مصنوعی: تو با زلف و چهرهات زیبایی دلنشینی را به هم زدهای و بر روی ابروهایت موسیقی خوشی را به نمایش گذاشتهای.
تنگست دلم همچو دهان تو ولیکاین تنگی ناخوش است و آن تنگی خوش
هوش مصنوعی: دل من به اندازه دهان تو تنگ است، اما این تنگی برای من خوشایند نیست، در حالی که تنگی دهان تو برایم خوشایند است.