شمارهٔ ۵۳۳
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از عشق و پشیمانی سخن میگوید. دلش غمگین است و زیبایی معشوقش باعث شده که لباسش زخمهایی ناشی از رشک ببیند. وقتی در خاک مینگرد، میبیند که چشمش به زیبایی معشوق و خاک هر دو یکسان مینگرد، یعنی هر دو در یک سطح قرار دارند.
یاری که ز عشق اوست جانم غمناکگل پیرهن از رشک رخش دارد چاک
هوش مصنوعی: دوست و یاری که به خاطر عشق او دلم غمگین است، به خاطر زیبایی و دلربایی او، لباس من از حسادت به چهرهاش پاره شده است.
در خاک نگه کرد چو رخسارم دیدیعنی که یکی اند بچشم زر و خاک
هوش مصنوعی: وقتی صورت من را در خاک مشاهده کرد، فهمید که من و خاک هر دو در واقع یکی هستیم.