شمارهٔ ۵۳۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تمایلات و آرزوهای بی‌نتیجه اشاره می‌کند. او از طمع و آرزوی داشتن چیزی که ندارد سخن می‌گوید و به وضعیت خود با دلی پریشان و دستی تهی اشاره می‌کند. در نهایت، او به جوانب خود یعنی دل، کیسه و صبر می‌نگرد و حس می‌کند که در دنیای عشق و آرزوها در دام طمع گرفتار شده است.
یاری که ندارد از لبش جام طمعکردیم دروبر غم ایام طمع
هوش مصنوعی: ما امید داشتیم که از لب یار، نوشیدنی شیرینی نصیبمان شود، اما در عوض تنها در کنار غم و اندوه ایام، تنها به طمع نشستن بسنده کردیم.
بنگر تو بدین دست و دل و کیسه و صبرسودای که می بزم من خام طمع
هوش مصنوعی: به این دست و دل و پول و صبری که دارم نگاه کن و ببین چگونه آرزوی شرکت در جشن و شادی من، تو را به طمع انداخته است.