شمارهٔ ۵۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به لحظه‌ای اشاره می‌کند که باید از چیزهایی که به آن‌ها وابسته است، دل بکند. او با نماد "قندیل" به روشنی و روشنایی اشاره دارد و می‌گوید که همانند آب که بر دهان سنگین است، روزه‌داری با سنگ‌اندازی مواجه می‌شود. در واقع، متن به تلاشی برای ایجاد تغییر در وضعیت فعلی و ناپایداری آن می‌پردازد.
وقتست که دل کند منوّر قندیلآب آرد بر دهان ز آذر قندیل
هوش مصنوعی: زمانی است که دل از عشق و حال خوب جدا می‌شود و مثل چراغی که خاموش شود، فقط از آتش و خاطرههای گذشته باقی میماند.
سنگ اندازی کنیم امروز چنانکافتد آن سنگ روزه را در قندیل
هوش مصنوعی: امروز چنان به کارهای سخت و دشواری مشغول شویم که آن سنگ نتواند روزه را بشکند یا از مسیرش منحرف کند.