شمارهٔ ۵۷۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از شدت غم و اندوه خود سخن میگوید. او به قدری دچار ناراحتی شده که احساس می‌کند دیگر نه رنگ دوات دارد که بنویسد و نه آب قلمی برای نوشتن. او تصمیم میگیرد داستان غم خود را بنویسد، اما نمیتواند به درستی ابراز کند.
از حد چو برفت ماجرای من و غمگفتم که به نامه در از آن شرح دهم
هوش مصنوعی: وقتی که ماجرای غم و ناراحتی‌ام فراتر از حد طاقت و تحمل من رفت، تصمیم گرفتم که یک نامه بنویسم و در آن از جزئیات این داستان بگویم.
خود زآب سرشک و آتش سینه بهمنه رنگ دوات ماند و نه آب قلم
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی از درد و احساس عمیق شاعر اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که از شدت اندوه و ناراحتی، به اندازه‌ای تیره و تار شده که دیگر نه رنگ جوهر نوشتن باقی مانده و نه حتی آب قلم کشیده برای نوشتن احساساتش. یعنی در بطن غم و آتش درونش، توان بیان و نوشتن را از دست داده است.