تناجی
کمال‌الدین اسماعیل

شمارهٔ ۵۷۸

بر دل ز غمت دوش ببخشایستمزان گونه که گر نبودمی شایستم
گرز آنکه کسی ز غم بمیرد ، پس مندوش از غم تو مرده همی بایستم