شمارهٔ ۵۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به آرزوی دیدن معشوقهاش اشاره میکند و در هر لحظه به رنگ گل و باده نگاه میکند. او با ساغر و رباب تا سپیدهدم، به یاد چهره محبوبش مینوشد و مینوازد.
من دوش بآرزوی رویت هر دمدر رنگ گل و باده نگه می کردم
هوش مصنوعی: دیشب به یاد آرزوی دیدنت، هر لحظه به گل و شراب نگاه میکردم.
با ساغر و با رباب تا روز فراخبر یاد رخت می زدم و می خوردم
هوش مصنوعی: با پیاله شراب و همراهی ساز، تا زمانی که روز روشن شد، به یاد تو مینوشیدم و مینواختم.