شمارهٔ ۶۰۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که از این به بعد دیگر غم دنیا را به دل نخواهد گرفت. او تصمیم دارد که نه شادی‌ها و نه غم‌ها را بیش از حد تحمل کند و حتی اگر تاجی بر سرش باشد یا کلاهی برود، باز هم به غم نمی‌اندیشد. به عبارتی، او می‌خواهد زندگی را بدون نگرانی و غم سپری کند.
بر من که ازین پس غم عالم نخورمشادیّ و غمش تا بتوانم نخورم
هوش مصنوعی: از این پس من دیگر به غمهای دنیا اهمیت نمیدهم و تا جایی که بتوانم از شادی و ناراحتی دوری میکنم.
گر تاج نهد بر سر من دم نخورمور نیز کلاهم ببرد غم نخورم
هوش مصنوعی: اگر تاجی بر سرم بگذارند، به آن اهمیتی نمیدهم و اگر کلاهم را هم ببرند، باز هم ناراحت نخواهم شد.