شمارهٔ ۶۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعری از دوری معشوق و جدایی ابراز اندوه میکند. او میگوید که در دوری از محبوبش، دائماً در حال گریه و ناله است و مانند شمعی که از اشک آب میشود و مانند سازی که با ناله به نوا در میآید، احساساتی پر از غم و تنهایی دارد.
یک دم که ز خدمتت جدا می باشمبا ناله و گریه آشنا می باشم
هوش مصنوعی: هر لحظهای که از خدمت و نزدیکیات دور باشم، با فریاد و اشک آشنا خواهیم بود.
چون شمع ز گریه آب رویی دارمچون چنگ ز ناله با نوا می باشم
هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که از اشکهایم ذوب میشوم و در عین حال مانند سازی در حال نواختن، با نالههایم زندگی میکنم.