شمارهٔ ۶۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که می‌خواهد سوز و ناراحتی ناشی از عشق را از دل خود دور کند. او به تصویر نشاندن شمعی در میان می‌پردازد که نماد امید و روشنایی است. همچنین، وقتی به یاد محبوب خود می‌افتد، از آرزوی او سخن می‌گوید و به نشاندن سروی در بوستان اشاره می‌کند که نماد زیبایی و بلندی است. این شعر به نوعی بیانگر عشق و longing است.
تا سوز تو از میان جان بنشانمبنشینم و شمعی بمیان بنشانم
هوش مصنوعی: تا زمانی که درد و رنج تو را از دل و جانم برطرف نکردهام، نشستنم در کنار تو و قرار دادن شمعی در میانت، معنایی ندارد.
چون آرزوی قدّ توام برخیزدسروی بمیان بوستان بنشانم
هوش مصنوعی: وقتی که آرزوی قامت تو به دل من بیفتد، مانند درخت سرو، تو را در میان باغ قرار میدهم.