شمارهٔ ۶۵۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از درد و حزن ناشی از جدایی از محبوب سخن می‌گوید. او اظهار می‌کند که مانند شمع از عشق می‌سوزد و با اشک‌هایش مانند صراحی، گریان می‌شود. همچنین، او به دلتنگی و غم خود اشاره می‌کند و می‌گوید که همچون ساز چنگ، با شنیدن ناله‌ها، خون‌گریه می‌کند. به‌طور کلی، این شعر بیانگر عمق احساسات عاشقانه و غم ناشی از دوری از معشوق است.
در هجر تو من ز شمع افزون گریموانگه چو صراحی اشک گلگون گریم
هوش مصنوعی: در دوری تو، از شمع هم بیشتر اشک میریزم و سپس مانند کمانی از اشکهای سرخ گریه میکنم.
چون ساغر باده ام که از دلتنگیچون نالۀ چنگ بشنوم خون گریم
هوش مصنوعی: من مانند جام می هستم که از اندوه و دلتنگی، چون نالهي موسیقی تار، به گریه می افتم.