شمارهٔ ۶۹۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از خورشید میخواهد که بر او بتابید و رحمتی به او عطا کند. او از صبح درخواست میکند که زندگیاش را گلشن کند و از آسمان میخواهد که بینایی شب را با روشنایی صبح از بین ببرد و چشمانش را روشن کند.
ای مهر بتاب و رحمتی بر من کموی صبح زمانه را بدم گلشن کن
هوش مصنوعی: ای خورشید، به من نیکویی و محبت بفرما، تا صبح و آغاز روز را به زیبایی و گل و گیاه تبدیل کنم.
وی چرخ برای کوری دیدۀ شبچشمم بچراغ صبحدم روشن کن
هوش مصنوعی: او، ای چرخ (آسمان) برای نابینایی چشم شب من، با چراغ صبحگاهیات مرا روشن کن.