شمارهٔ ۶۹۷
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس عمیق شاعر نسبت به خاک و سرزمینش هستند. او خاک را مایه زیبایی و هویت خود می‌داند و در عین حال از غم و اندوه آن ناراحت است. شاعر از طرفی خواستار بخشش است و از طرف دیگر می‌گوید که درد دل معشوقش ارزش آسایش او را ندارد. به طور کلی، این اشعار درون‌مایه‌ای عاشقانه و تأمل‌برانگیز دارند.
ای خاک درت مایۀ آرایش منوی از غم تو کاهش و افزایش من
هوش مصنوعی: ای خاک درگاه تو زینتبخش من است و غم تو سبب دلنگرانی و شادمانی من میشود.
دل رنجه مکن برای بخشایش منرنج دل تو نیرزد آسایش من
هوش مصنوعی: لطفاً برای بخشش من ناراحت نشو، زیرا رنجی که تو میبری، ارزش آرامش من را ندارد.