شمارهٔ ۶۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به یادآوری دورهای خوش که با شادی میگذرانده، میپردازد. او میگوید در آن زمان شادی همواره همراه و مونس او بوده و غم او را نداشته است. اکنون اما احساس میکند که شادی از او فاصله گرفته و کمتر از گذشته در زندگیاش حضور دارد.
ای شادی آن عهد که بودت غم منبودی شب و روز مونس و همدم من
هوش مصنوعی: ای شادی، در آن زمان که غم من بودی، تو شب و روز همراه و مونس من بودی.
در خاطر من نبدکه ناگاه چنینتو کم ز منی گیری .و گیری کم من
هوش مصنوعی: در ذهن من هیچگاه خیال نمیکردم که ناگهان تو به این شکل از من دور شوی و به تدریج کم کم از من فاصله بگیری.