شمارهٔ ۷۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و غم خود می‌گوید. او بیان می‌کند که عشقش به معشوق، جانش را به خطر انداخته و غم‌هایی که از دوری او دارد، او را احاطه کرده است. در لحظاتی که به یاد لب‌های معشوق می‌افتد، احساس می‌کند که جانش به حالت خنده و شادابی از بدنش خارج می‌شود.
شمعم که شدست جان من دشمن منصد تو غم دل گرفته پیرامن من
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که جانم در خطر است، ولی دشمن من بیخبر از حال من، غم و اندوه دل را در اطراف من پراکنده کرده است.
بر یاد لب تو وقت جان دادن منجان خنده زنان برون شود از تن من
هوش مصنوعی: زمانی که من به یاد لب‌های تو جان میدهم، روح من با خنده از بدنم خارج می‌شود.