تناجی
کمال‌الدین اسماعیل

شمارهٔ ۷۴۷

چون دید که رکد غمزۀ خیره ستهبر قصد دلم کمان ابرو برزه
از پسته همی کرد اشارت که مزنوز گوشۀ بادام همی گفت که ده