شمارهٔ ۷۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل می‌خواهد که در شب‌هایی که با غم و اندوه نشسته است، سکوتی عمیق داشته باشد. او با ابراز احساساتش می‌گوید که دل باید مانند پیاله‌ای خاموش با دل پرخون بماند، چرا که ناله و زاری به هیچ کار نمی‌آید و باید در برابر دردها آرامش را حفظ کرد.
ای دل بشبی که با غمش بنشستیاز ناله خروشی بجهان دربستی
هوش مصنوعی: ای دل، در شبی که با اندوه او همنشین شدی، از نالهات چنان فریادی بلند شد که در گوش جهان طنینانداز گشت.
خامش چو پیاله با دل پر خون باشتا چند چو چنگ نالۀ سردستی؟
هوش مصنوعی: سکوت کن و قلبی پر از درد داشته باش، تا چه زمانی مثل چنگی که نالههایش ضعیف است، بیصدا بمانی؟