شمارهٔ ۸۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به غنچه‌ای اشاره می‌کند که همواره در حال لبخند زدن است و دلش می‌خواهد لب‌هایش را از هم باز کند. همچنین از نرگس زیبایی صحبت می‌کند که چشمانش بی‌چهره هستند و به او می‌گوید که نباید از زیبایی‌اش غافل شود. شاعر به نوعی در حال ستایش زیبایی و لحظات شیرین است.
ای غنچه که خنده هر دم از سر گیریدل می دهدت که لب ز هم بر گیری؟
هوش مصنوعی: ای غنچه! تو که هر لحظه لبخند میزنی، دل را شاد میکنی، وقتی که میخواهی لبهایت را از هم جدا کنی، چه کسی میتواند دلش را رها کند؟
وی نرگس شوخ دیده بی چهرۀ اوچشم آب نگیردت که ساغر گیری؟
هوش مصنوعی: چشمهای نرگسگون و شیطنتهای او باعث میشود که دل کسی به عاشقی نیفتد، پس چرا به دنبال پیدا کردن محبوب باشی؟