تناجی
کمال‌الدین اسماعیل

شمارهٔ ۸۲۰

چون نیست چمن زرنگ و بویی خالیپروای گل و سمن ندارم حالی
ای ابر تو می گری که تر می گرییوی مرغ تو می نال که خوش می نالی