شمارهٔ ۸۴۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از دلتنگی و بی‌خوابی خود سخن می‌گوید و تصویر زیبایی از عشق و جدایی را به تصویر می‌کشد. او با اشاره به موهای معشوقه‌اش، احساسی عمیق از عشق و longing را بیان می‌کند. همچنین، در روزهایی که بر اثر جدایی رنج می‌برد، به یاد معشوقه‌اش غلت می‌زند و نگران سرنوشت عشقش است.
بر خاک در تو دوش ای سلسله مویبا بی خوابی کرده بدم روی بروی
هوش مصنوعی: در شب گذشته بر خاک در تو نشسته بودم و به خاطر بی‌خوابی، چهرهام را به روی موی تو گذاشته بودم.
تا روز بدست هجر چون قرعۀ فالمی غلتیدم ز پهلو اندر پهلوی
هوش مصنوعی: در روزهایی که از جدایی رنج میبردم، مانند قرعهای که به طور تصادفی بچرخد، به این سو و آن سو میغلتیدم.