شمارهٔ ۹۲ - فی الامیر الاسفهسلّار مؤیّدالدّین اتابک یزد
هوش مصنوعی: این شعر درباره خدمت به خداوند و اهمیت آن در زندگی انسانهاست. شاعر میگوید که هر چه بیشتر از خداوند دور شویم، نیاز به خدمت و عبادت بیشتر احساس میشود. او به تفاوت وضعیت افرادی که خدمت به خدا را ترک کردهاند و افرادی که با دشمنان او همنظر هستند، اشاره میکند و آنها را از نظر محبوبیت و نزدیکی به خداوند مقایسه میکند. همچنین، شاعر بیان میکند که هر چه از خداوند دورتر باشیم، در واقع نور بیشتری از او خواهیم گرفت، شبیه به هلال که هر چه از خورشید دور شود، نورش بیشتر میشود.
سرورا در خدمتت کردم سفرتا شوم از دیگران منظورتر
هوش مصنوعی: من برای خدمت به تو سفر کردم تا از دیگران بیشتر مورد توجه قرار بگیرم.
خود ندانستم گزین گونه شومدم بدم ز انعام تو مجهورتر
هوش مصنوعی: من خودم نمیدانستم که چگونه باید تغییر کنم و هر لحظه بیشتر از لطف و رحمت تو تحت تأثیر و تسلط قرار میگیرم.
آنکه ترک خدمتت کردست هستسعی او از سعی ما مشکورتر
هوش مصنوعی: کسی که از خدمت تو دست کشیده، تلاش او در این زمینه از تلاش ما بیشتر قابل تقدیر است.
وآنکه شد با دشمنت همداستاننزد تو می بینمش معذورتر
هوش مصنوعی: کسی را که با دشمن تو همنظر شده، در نزد تو بیشتر قابل بخشش میبینم.
آنکه در خانه مقیمست از تو هستدر بزرگی هر زمان مشهورتر
هوش مصنوعی: کسی که در خانه خود حضور دارد، همیشه بیشتر از تو در بزرگمنشی شناخته میشود.
وانکه در خوارزم هم پهلوی تستهست هر ساعت بجان رنجورتر
هوش مصنوعی: کسی که در خوارزم همدم توست، هر لحظه به خاطر تو درد و رنج بیشتری را تحمل میکند.
زین سپس کوشیم ما نیز اندر آنتا که باشیم از جنابت دورتر
هوش مصنوعی: از این به بعد تلاش میکنیم تا از این وضعیت ناخوشایند فاصله بگیریم و بهتر شویم.
تو چو خورشیدی و ما همچون هلالهر چه از تو دورتر پر نورتر
هوش مصنوعی: تو مثل خورشید هستی و ما مانند هلال، هر چه از تو فاصله بگیریم، نور و روشناییمان بیشتر میشود.