شمارهٔ ۱۴۲ - و قال ایضاً
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوران گذشته و امین بودن خود در خواندن شعرها صحبت می‌کند و به سال‌های قحط‌سالار اشاره می‌کند که در آن از هنرمندان و شاعران خبری نیست. او بیان می‌کند که اگر کسی را پیدا کند که شعر را درک کند، به او پاداش می‌دهد تا بتواند درباره آن سخن بگوید.
بعهدهای گذشته امین من آن بودکه شعر خوانم بر آنکه سیم بستانم
هوش مصنوعی: در عهدهای گذشته، کسی که به من اعتماد داشت، کسی بود که شعرهایی را برای او میخواندم تا از او نقرهای بگیرم.
بقحط‌سالی افتادم از هنرمندانکه گر بیان کنم آنرا بشرح نتوانم
هوش مصنوعی: در زمان خشکسالی به هنرمندانی برخورد کردم که اگر بخواهم شرح وضعیت آنها را توضیح دهم، نمیتوانم به خوبی بیانش کنم.
اگر بیابم آنرا که شعر دریابدبدو دهم صلتی تا سخن بَرو خوانم
هوش مصنوعی: اگر کسی را پیدا کنم که شعر را درک کند، به او میدهم که با من همراه شود و به او یاد میدهم که چطور شعر بخواند.