شمارهٔ ۵۵ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شادابی بهار می‌پردازد، اما به طور همزمان، دل‌تنگی و غمی را که در درون انسان‌ها وجود دارد، نشان می‌دهد. شاعر از بهار و باغ و شکوفه‌ها سخن می‌گوید، اما به کمبودها و غم‌های پنهان زیر ظاهر زیبای طبیعت اشاره می‌کند. با تأکید بر اینکه زیبایی‌های طبیعت، مانند گل‌ها و سروها، در زیر خاک پنهان شده‌اند، شاعر به ما یادآوری می‌کند که اگر حجاب مادیت و خاک را از پیش برداریم، زیبایی‌های واقعی و عمیق‌تری را خواهیم دید. در نهایت، شعر به چرخهٔ زندگی و مرگ و ادامهٔ زندگی در طبیعت اشاره دارد، که نشان از فلسفهٔ عمیق‌تر زندگی دارد.
بهار ار چه بهشتی راسیتنستدل رنجور او با ما به کینست
هوش مصنوعی: بهار اگر چه زیبا و دلنشین است، اما دل بیمار او هنوز در غم و اندوه به سر میبرد.
ز باغ و نو بهار آنرا چه حاصلکه سرو و سوسنش زیر زمینست؟
هوش مصنوعی: از باغ و بهار نو چه فایدهای دارد وقتی که درخت سرو و گلهایش زیر خاک مدفون شده‌اند؟
گلین اندام او را حال چونستکه در وقت گلش بستر گلینست؟
هوش مصنوعی: حالت بدن او چگونه است، در حالی که در زمان شکوفهاش، جایش در میان گلهاست؟
شکوفه ناشکفته در دل شاخچو در تابوت روی نازنینست
هوش مصنوعی: شکوفهای که هنوز نریده و درون شاخه قرار دارد، مانند وجود نازنین در تابوت است.
حجاب خاک اگر برگیری از پیشهمه پر نرگس و پر یاسمینست
هوش مصنوعی: اگر غبار زمین را کنار بزنی، میبینی که همه جا پر از نرگس و یاسمین است.
تو پنداری که در هر ذرّة خاکرخ و چشم نگاری در کمینست
هوش مصنوعی: تو فکر میکنی که در هر ذره خاک، امیدی برای پیدا کردن زیبایی و عشق وجود دارد که در انتظار است.
همی ریزد گل نو رسته در خاکاز ایرا نالۀ بلبل حزینست
هوش مصنوعی: در خاک، گلهای تازهای که روییدهاند، میریزند و صدای نالهی بلبل اندوهگین به گوش میرسد.
گیاهی بر دمد سروی بریزدچه شاید کرد رسم عالم اینست
هوش مصنوعی: اگر درختی به زمین بیفتد، ممکن است روی آن حرفها و داستانها بگویند و این نوعی از رفتار در جهان است.