قطعات

شمارهٔ ۱ - فی شهاب الدّین عزیزان

جهان دانش و معنی ، شهاب الدّین تویی آنکس

شمارهٔ ۲ - وله ایضا

دی چو بشنیدم که کرد از ناگهان اسبت خطا

شمارهٔ ۳ - ایضا له

ای که بر خدمت تو کردم وقف

شمارهٔ ۴ - ایضا له

ایا صدری که شد پیش ضمیرت

شمارهٔ ۵ - ایضا له

فنون لطف خداوند صدر مجدالملک

شمارهٔ ۶ - وله ایضا

ای به حکم تو اقتدا کرده

شمارهٔ ۷ - ایضاً له

ای بتدبیر اختیار ملوک

شمارهٔ ۸ - ایضا له

عنایتهای خواجه در حق من

شمارهٔ ۹ - وله ایضا

خطی بنوشته بودی بهر من پار

شمارهٔ ۱۰ - وله ایضا

ای به یاد خلق تو در بزم چرخ

شمارهٔ ۱۱ - ایضا له

ای ترا عرض خوار و مال عزیز

شمارهٔ ۱۲ - ایضا له

ای عزم تیز تار تو چون عمر درشتاب

شمارهٔ ۱۳ - ایضا له

مخدوم بزرگ، صدر منعم

شمارهٔ ۱۴ - وله ایضا

نور دین ای ذات تو کان هنر

شمارهٔ ۱۵ - وله ایضا

ای سروری که مخزن اسرارغیب رابهتر

شمارهٔ ۱۶ - ایضا له

عالم لطف و کرم سرور ارباب هنر

شمارهٔ ۱۷ - وله ایضا

ندانم چه افتاد مال ترا

شمارهٔ ۱۸ - ایضا له

سپهر شعبده‌باز از درون پردهٔ غیب

شمارهٔ ۱۹ - ایضا له

اگرچه وعدۀ تو خاطرم را

شمارهٔ ۲۰

مرد رک باش و بختی خو کن

شمارهٔ ۲۱ - وله ایضا

از برای محقری ادرار

شمارهٔ ۲۲ - این قطعه در مدح شمس الملّة و الدین شمس الدّین خوارزمی گوید:

ای کریمی که پایۀ قدرت

شمارهٔ ۲۳ - ایضاً له

سپهر مجد و کرم عزّدین یگانة دهر

شمارهٔ ۲۴ - وله ایضا

صدر احرار شهای الدّین ، ای گاه سخا

شمارهٔ ۲۵ - وله ایضا

ای که با الفاظ گوهر بار تو

شمارهٔ ۲۶ - وله ایضا

هر که در احمقی تمام بود

شمارهٔ ۲۷ - وله ایضا

ای بزرگی که از میا من و تو

شمارهٔ ۲۸ - وله ایضا

جانم که در شکنجۀ هجران معذّبست

شمارهٔ ۲۹ - اضآ له

به خدایی که قمّهٔ گردون

شمارهٔ ۳۰ - وله ایضا

در دام رهی فتاد امروز

شمارهٔ ۳۱ - وله ایضا

منعم بهاء دین که به ذات تو قائمست

شمارهٔ ۳۲ - ایضا له

بخدایی که وصف بیچونیش

شمارهٔ ۳۳ - ایضا له

صدر آزادگان و خواجۀ دهر

شمارهٔ ۳۴ - وله ایضا

خدا یگان شریعت پناه اهل هنر

شمارهٔ ۳۵ - و له ایضاً

زهی بلند جنایی که سایۀ جاهت

شمارهٔ ۳۶ - وله ایضا

چون چناری میان تهیست فلان

شمارهٔ ۳۷ - ایضاًله

امیر مقبل عالم که تا جهان بودست

شمارهٔ ۳۸ - وله ایضا

صدر آزادگان کریم الدّین

شمارهٔ ۳۹ - ایضا له

پناه و پشت مکارم خدایگان صدور

شمارهٔ ۴۰ - بمدح الملک شمس الدّین ایتغمش

خسرو تاج بخش شاه جهان

شمارهٔ ۴۱ - ایضا له

به نرد باختن اندر بلا و درد سرست

شمارهٔ ۴۲ - وله ایضا

در شعر من بعیب نگیرند اهل فضل

شمارهٔ ۴۳ - وله ایضا

ای کریمی که گاه فیض نوال

شمارهٔ ۴۴ - وله ایضا

آیا صدری که مغز اهل معنی

شمارهٔ ۴۵ - ایضا له

نور دین ای که در آفاق جهان

شمارهٔ ۴۶ - وله ایضا

نور دین ای که در فنون هنر

شمارهٔ ۴۷ - وله ایضا

هر جا سبکی حرام خواریست

شمارهٔ ۴۸ - وله ایضا

فلک جنابا در تو کجا رسد سخنم

شمارهٔ ۴۹ - وله ایضا

به ماه روزه ترا تهنیت از آن کردم

شمارهٔ ۵۰ - وله ایضا

خواجه وقت ستدن سخت پیست

شمارهٔ ۵۱ - ایضا له

عمل دادی و پس معزول کردی

شمارهٔ ۵۲ - ایضا له

سپهر قدرا! شوق رهی بخدمت تو

شمارهٔ ۵۳ - وله ایضا

نظم و نثر سخن برابر نیست

شمارهٔ ۵۴ - فی السّفینة الصاحب نظام الدّین

درین سفینه نگه کن به چشم معنی بین

شمارهٔ ۵۵ - وله ایضا

بهار ار چه بهشتی راسیتنست

شمارهٔ ۵۶ - وله ایضا

ایا صدری که آمد چرخ نیلی

شمارهٔ ۵۷ - وله ایضا

بزگوارا هر چند طبع من در نظر

شمارهٔ ۵۸ - ایضا له

ای خداوندان انبار علف

شمارهٔ ۵۹ - ایضا له

همه در پای مرگ پست شدند

شمارهٔ ۶۰ - ایضا له

بزرگوارا دانی که نه ز تقصیرست

شمارهٔ ۶۱ - وله ایضا

صدرا ما ثل رضیّ دین که بتحقیق

شمارهٔ ۶۲ - وله ایضا

نظر می کنم در جهان بخت را

شمارهٔ ۶۳ - وله ایضا فی استدعا التّبن

اسبم دی گفت می روم من

شمارهٔ ۶۴ - ایضاً له

ای خداوندی که پیرامون حصن سرّ غیب

شمارهٔ ۶۵ - فی الشّکایه

مرا که هیچ نصیبی ز شادمانی نیست

شمارهٔ ۶۶ - وله ایضا

خدایگان کریمان مشرق و مغرب

شمارهٔ ۶۷ - ایضا له

در آرزوی تو از عمر من دو سال گذشت

شمارهٔ ۶۸ - ایضا له

صدرا چو آرزوی دعا گو به خدمتت

شمارهٔ ۶۹ - ایضا له

آمد رهی به خدمت و تادیر گه نشست

شمارهٔ ۷۰ - وله ایضا

شب من روز در کنار گرفت

شمارهٔ ۷۱ - وله ایضا

به خدمت آمدم دی بامدادان

شمارهٔ ۷۲ - وله ایضا

ای نشاط دل خرد نامت

شمارهٔ ۷۳ - وله ایضا

زهی به ذروة کیوان رسیده ایوانت

شمارهٔ ۷۴ - ایضا له

ای لطف تو در تن هنرجان

شمارهٔ ۷۵ - وله ایضا

صدرا روا مدار ز انعام خود مرا

شمارهٔ ۷۶ - دو دست قبول اندر آغوش کرد

هر گه شعری برم بر ممدوح

شمارهٔ ۷۷ - ایضا له

ای ز ظلم تو همچو لاله ستان

شمارهٔ ۷۸ - وله ایضا فی صفتها

ای ز احکام همچو رویین دز

شمارهٔ ۷۸ - وله ایضا

عالم لطف علاء الدّین معلومت هست

شمارهٔ ۷۹ - وله ایضا

عشّاق که قدر دل شناسند

شمارهٔ ۸۰ - وله ایضا

هر آن سعادت کاندر ضمیر افلاکست

شمارهٔ ۸۱ - ایضا؛ له

زان پس که هزار غصّه خورم

شمارهٔ ۸۲ - ایضا له

هر که این هر دو قطعه بر خواند

شمارهٔ ۸۳ - وله ایضا

دوش خر بنده کرد پیشم یاد

شمارهٔ ۸۴ - وله ایضا

خواجه از بخل در مسلمانی

شمارهٔ ۸۵ - این قطعه در پشت تقویم نویسد و با ناصرالّدین منگلی نورّالله قبره فرستد.

جهان پناها،سال نوت همایون باد

شمارهٔ ۸۶ - وله ایضا

بزرگوارا ایّام نیک خواه تو باد

شمارهٔ ۸۷ - وله ایضا

ای بزرگی که در جهان کرم

شمارهٔ ۸۸ - وله ایضا

سرفرازا خدای عزّ وجل

شمارهٔ ۸۹ - ایضاً له

تا از این نام ازل برره دل دام نهد

شمارهٔ ۹۰ - ایضا له

ای که از عدل تو هر مظلومی

شمارهٔ ۹۱ - ایضا له

کریم طبع سخی دل کسی بود کانعام

شمارهٔ ۹۲ - وله ایضا

همچو ابرست دست خواجه فلان

شمارهٔ ۹۳ - و له ایضاً

ستم نوردا نزدیک شد در ایّامت

شمارهٔ ۹۴ - ایضاً له

دل که با یادش آشنا گردد

شمارهٔ ۹۵ - ایضا له

خواجۀ خواجگان خطیر الرّین

شمارهٔ ۹۶ - ایضا له

خدایگان اکابر که پادشاه نجوم

شمارهٔ ۹۷ - وله ایضا

به عمرهای چنین تیز تاز زود گذر

شمارهٔ ۹۸ - و له ایضاً

ای بلند اختری که همت تو

شمارهٔ ۹۹ - وله ایضا

گرچه در عقل ناپسندیده ست

شمارهٔ ۱۰۰ - وله ایضا

گل باز طراوتی دگر دارد

شمارهٔ ۱۰۱ - ایضا له

ای آنکه همای همّت تو

شمارهٔ ۱۰۲ - وله ایضا

هجا گفتن ار چه پسندیده نبود

شمارهٔ ۱۰۳ - ایضاً له

ای کریمی که نفحۀ خلقت

شمارهٔ ۱۰۴ - وله ایضا

نیک درخط شده ام از قلمت

شمارهٔ ۱۰۵ - وله ایضا

نکنی رای مردمی هرگز

شمارهٔ ۱۰۶ - ایضاً

صدر ملّت که دعا گویی تو

شمارهٔ ۱۰۷ - ایضا له

چون محرّم رسید و عاشورا

شمارهٔ ۱۰۸ - ایضا له

شنیدم که مخدوم اهل هنر

شمارهٔ ۱۰۹ - ایضاً له

زهی ستوده خصالی که با کفایت تو

شمارهٔ ۱۱۰ - وله ایضا

اینت سردی که این زمستان کرد

شمارهٔ ۱۱۱ - وله ایضا

ای سخا پیشه یی کامید مرا

شمارهٔ ۱۱۲ - ایضا له فی صفة الفرس

صوفی نهاد عادت اسبم تو کّلست

شمارهٔ ۱۱۳ - ایضا له

ای صدر روزگار به عهد تو روزگار

شمارهٔ ۱۱۴ - جواب نامهٔ صدر صفی الدّین یزدی

به من رسید مقالی که گر بکوه رسد

شمارهٔ ۱۱۵ - وله ایضا

همیشه نعمت دنیا بسوی آن یا زد

شمارهٔ ۱۱۶ - وله ایضا فی الشّکایة

دل مرا چو سپهر از غمی بپردازد

شمارهٔ ۱۱۷ - و له ایضاً

ای که گر لطف تو فرماندۀ ایّام شود

شمارهٔ ۱۱۸ - وله ایضا

مژده ای دل که کار دیگر شد

شمارهٔ ۱۱۹ - وله ایضا

می کنی دوستیّ دشمن من

شمارهٔ ۱۲۰ - ایضا له

ای بزرگی که بر علم تو ظاهر باشد

شمارهٔ ۱۲۱ - وله ایضا

بنزد خواجه رفتم بهر کاری

شمارهٔ ۱۲۲ - ایضا له

دانی که طمع چه گفت با من؟

شمارهٔ ۱۲۳ - ایضاً له

دست آن به که خود قلم باشد

شمارهٔ ۱۲۴ - ایضا له

زهی سرفرازی که در پیش حکمت

شمارهٔ ۱۲۵ - وله ایضا

سرو را وعده های چنان باید

شمارهٔ ۱۲۶ - و له ایضاً

ای آنکه فلک سغبۀ ایّام تو باشد

شمارهٔ ۱۲۷ - وله ایضا فی صفة الفرس

مرا اسبیست الحق این چنین اسب

شمارهٔ ۱۲۸ - ایضا له

فرستادم بتو شعری که با آن

شمارهٔ ۱۲۹ - ایضا له

صدرا ز برای خدمت تو

شمارهٔ ۱۳۰ - وله ایضا

توقّف چون بود در آنچه صاحب

شمارهٔ ۱۳۱ - ایضاً له

ای سروری که زیبد ، کز نعل مرکب تو

شمارهٔ ۱۳۲ - ایضا له

مفتی مشکلات شرع کرم

شمارهٔ ۱۳۳ - وله ایضا

ز دریای دست توای نامدار

شمارهٔ ۱۳۴ - ایضا له

صورت به جهان زشت تر از گور نبودی

شمارهٔ ۱۳۵ - ایضا له

گفتم اکنون میوه های خوش خوریم

شمارهٔ ۱۳۶ - وله ایضا

تو به علم نجوم فخر کنی

شمارهٔ ۱۳۷ - و له ایضاً

ای که جزیاد مخلوق تو نخورد

شمارهٔ ۱۳۸ - ایضا له

به ذات خویش اگر چند مرد نیک بود

شمارهٔ ۱۳۹ - وله ایضا

کسی که او نظر عقل در زمانه کند

شمارهٔ ۱۴۰ - ایضا له

زهی تازه رویی که خلق لطیفت

شمارهٔ ۱۴۱ - ایضا له

در نگر در صدر دیوان و ببین

شمارهٔ ۱۴۲ - وله ایضا

صاحبا عمریست تا از عدل تو

شمارهٔ ۱۴۳ - وله ایضا

رمضانست همین دهن دربند

شمارهٔ ۱۴۴ - وله ایضا

ای دل ای دل سخن سخن بیهده را کار مبند

شمارهٔ ۱۴۵ - کتب الی امیر عزّالدّین علی شیر ابن بابویه

ای آنکه خاک پای ترا روشنان چرخ

شمارهٔ ۱۴۶ - و له ایضاً

زهی سپهر محلّی که گرچه تیزروند

شمارهٔ ۱۴۷ - ایضا له

مشو ایمن ز کید خصم ضعیف

شمارهٔ ۱۴۸ - وله ایضا

کی بود؟کی؟ که باز صدر جهان

شمارهٔ ۱۴۹ - ایضا له

عصای کلیمست این شعر من

شمارهٔ ۱۵۰ - ایضا له

ای که خورشید بی رضای تو سر

شمارهٔ ۱۵۱ - وله ایضا

گفته بودی که مرا کسبی نیست

شمارهٔ ۱۵۲ - وله ایضا

از رضی الملک الحق شرمساری حاصلست

شمارهٔ ۱۵۳ - وله ایضا

از علامتها که در آخر زمان

شمارهٔ ۱۵۴ - وله ایضا

ای آنکه از مدارج مدح تو قاصرست

شمارهٔ ۱۵۵ - وله ایضا

دور گردون با همه کس بدفعالی می‌کند

شمارهٔ ۱۵۶ - وله ایضا

ای پیشوای شرع که ایناء روزگار

شمارهٔ ۱۵۷ - ایضا له

خواجه در تحسین فزاید چون ببیند کز پیش

شمارهٔ ۱۵۸ - وله ایضا

ایا شگرف نوالی که در زمین و زمان

شمارهٔ ۱۵۹ - ایضا له

مرا چه حاصل ازین خواجگان بی حاصل

شمارهٔ ۱۶۰ - وله ایضا

بزگوارا این خواجگی همه آنست

شمارهٔ ۱۶۱ - ایضا له

چو عادتست که ابنای دهر در هر قرن

شمارهٔ ۱۶۲ - وله ایضاً

دوش مخدوم من که تا جاوید

شمارهٔ ۱۶۳ - وله ایضا فی التّجرید

اندرین مرغزار کشت و درود

شمارهٔ ۱۶۴ - وله ایضا

مولی قوام دین که بر اقلیم حلّ و عقد

شمارهٔ ۱۶۵ - وله ایضا

صدر کبیر عالم عادل ضیاء دین

شمارهٔ ۱۶۶ - وله ایضا

در مدح تو اگر چه مجالی فسیح بود

شمارهٔ ۱۶۷ - وله ایضا

ز مرگ ناخوشتر چیز اگر تواند بود

شمارهٔ ۱۶۸ - وله ایضا

قدری شراب از رضیّ الّدین بخواستم

شمارهٔ ۱۶۹ - ایضا له

چنان سزد که کسی را که رتبتی باشد

شمارهٔ ۱۷۰ - ایضا له

هر کرا جای این نگارستان بود

شمارهٔ ۱۷۱ - وله ایضا

بهاء الدّین که تا دور جهان بود

شمارهٔ ۱۷۲ - وله ایضا

ای کریمی که با لطافت تو

شمارهٔ ۱۷۳ - وله ایضا

خورشید ذرّه پرور، شاه هنر نواز

شمارهٔ ۱۷۴ - ایضا له

مکن ملامت من گر به خدمت خواجه

شمارهٔ ۱۷۵ - وله ایضاً

بزرگوارا آنی که پیش رأی تو خور

شمارهٔ ۱۷۶ - ایضا له

سرورا عرضها نمی باید

شمارهٔ ۱۷۷ - ایضاً له

ای بزرگی که خدمت تو کند

شمارهٔ ۱۷۸ - ایضا له

خدایگان شریعت امام روی زمین

شمارهٔ ۱۷۹ - وله ایضا

هر کرا رسم و عادت آن باشد

شمارهٔ ۱۸۰ - ایضا له

مدحتی گفتمت که چون زیور

شمارهٔ ۱۸۱ - وله ایضا

امام ملّت و مفتیّ مشرق و مغرب

شمارهٔ ۱۸۲ - ایضا له

اگر به کم ز منی داد شغل من خواجه

شمارهٔ ۱۸۳ - وله ایضا

نیم مستست چشم دلبر من

شمارهٔ ۱۸۴ - وله ایضاً

فصل دی‌ماه به خوارزم اندر

شمارهٔ ۱۸۵ - وله ایضا

جهان صدرا لقای فرّخ تو

شمارهٔ ۱۸۶ - ایضا له

ز وجود عام تو ای شاه شرع حاصل من

شمارهٔ ۱۸۷ - وله ایضا

سروریش تو هر دو زحمت ماست

شمارهٔ ۱۸۸ - وله ایضا

نیاز و آرزوی من به روی فخرالدّین

شمارهٔ ۱۸۹ - ایضا له

مرا سخن چو بیاد تو بر زبان آید

شمارهٔ ۱۹۰ - وله ایضا

سحرگهان که دل از بند خود برون آید

شمارهٔ ۱۹۱ - ایضا له

این واقعۀ هایل جانسوز ببینید

شمارهٔ ۱۹۲ - وله ایضا

الحق این مطرب اگر چه زند چنگی بد

شمارهٔ ۱۹۳ - وله ایضا

زهی زرفعت تو خورده آسمان تشویر

شمارهٔ ۱۹۴ - ایضا له

کاه وجو خواستم ز تو من خر

شمارهٔ ۱۹۵ - ایضا له

دوش با طبع خویشتن گفتم

شمارهٔ ۱۹۶ - وله ایضا

اندیشه بکردم از سپاهان

شمارهٔ ۱۹۷ - وله ایضا

ای رتبت تو ورای مقدار

شمارهٔ ۱۹۸ - ایضا له

حسن رایت دانم ار آگه شود

شمارهٔ ۱۹۹ - وله ایضا

منم ان چرب دست شیرین کار

شمارهٔ ۲۰۰ - وله ایضا

ای ترا کرده لطف حق مخصوص

شمارهٔ ۲۰۱ - وله ایضا

ای دل سیه لطیف دیدار

شمارهٔ ۲۰۲ - وله ایضا

گفته بودی مرا که چیزی گوی

شمارهٔ ۲۰۳ - وله ایضا

ای کریم جهان، خبر داری؟

شمارهٔ ۲۰۴ - ایضا له

ز بعد مدّت سالی که من نیاسودم

شمارهٔ ۲۰۵ - ایضا له

خسروا نکته یی ز من بشنو

شمارهٔ ۲۰۶ - وله ایضا

ایا صدری که بی عون سخایت

شمارهٔ ۲۰۷ - ایضا له

سر فرازا چرا رها کردی

شمارهٔ ۲۰۸ - ایضا له

زهی سپهر پناهی که فضل و دانش را

شمارهٔ ۲۰۹ - وله ایضا

دختران سخن که دارمشان

شمارهٔ ۲۱۰ - وله ایضا

جناب عالی نزدیک و من بخدمت دور

شمارهٔ ۲۱۱ - وله ایضا

ای کاینات در نظر همّتت حقیر

شمارهٔ ۲۱۲ - وله ایضا

ای نکرده به عهد خویش از بخل

شمارهٔ ۲۱۳ - وله ایضا

تا توانی به صید دلها کوش

شمارهٔ ۲۱۴ - ایضا له

صدر مطلق کمال دین که چو تو

شمارهٔ ۲۱۵ - وله ایضا

ای ترا جمع گشته در ره آز

شمارهٔ ۲۱۶ - ایضا له

ای ضمیر تو غیب را جاسوس

شمارهٔ ۲۱۷ - ایضا له

شب سیاه به تاریکی ار نشینم به

شمارهٔ ۲۱۸ - وله ایضا

بزرگوارا، خّط و عبارتت ماند

شمارهٔ ۲۱۹ - ایضا له

مرا گفتند مولانا چنین گفت

شمارهٔ ۲۲۰ - ایضا له

ای بزرگی که ریش قهر ترا

شمارهٔ ۲۲۱ - ایضا له

زهی ز لفظ تو بازار فضل را رونق

شمارهٔ ۲۲۲ - ایضا له

در جستن رضای تو عمری بقدر وسع

شمارهٔ ۲۲۳ - ایضا له

هیچ حاصل ز فضل و دانش نیست

شمارهٔ ۲۲۴ - وله ایضا

کمال الدّین که چرخ پیر نارد

شمارهٔ ۲۲۵ - ایضا له

ای جبین تو مطلع اقبال

شمارهٔ ۲۲۶ - ایضا له

بنده ات بود گرسنه پیرار

شمارهٔ ۲۲۷ - ایضا له

ای شده ذات تو مستجمع انواع کمال

شمارهٔ ۲۲۸ - وله ایضا

محقّق است که چیزی که آن رسد به کمال

شمارهٔ ۲۲۹ - ایضا له

دو نشان ماند از مروّت و بس

شمارهٔ ۲۳۰ - وله ایضا

دی در اسباب سیّدالوزرا

شمارهٔ ۲۳۱ - این قطعه در مدح ملک السّیادة و النّقابه سیّد مجدالدّین گوید

زندگانیّ مجلس عالی

شمارهٔ ۲۳۲ - ایضا له

قطعه ای نزد تو فرستادم

شمارهٔ ۲۳۳ - ایضا له

بنا میزد دلی چون شیر دارم

شمارهٔ ۲۳۴ - ایضا له

شعر کی نزد تو فرستادم

شمارهٔ ۲۳۵ - وله ایضا فی استدعاالّتبن

بدرگاه خواجه شدم دی سوار

شمارهٔ ۲۳۶ - وله ایضا

شبی به خوان تو حاضر شدم به ماه سیام

شمارهٔ ۲۳۷ - وله ایضا

ای صاحبی که از نفحات شمایلت

شمارهٔ ۲۳۸ - وله ایضا

صدرا اگرچه تو ز من آزاد و فارغی

شمارهٔ ۲۳۹ - ایضا له

من از تشریف مولانا چنان تنگ آمدم الحق

شمارهٔ ۲۴۰ - وله ایضا

نسیب و مدح و تقاضا فزون زده قطعه

شمارهٔ ۲۴۱ - ایضا له

ای خدمت تو ذخیرة عمرم

شمارهٔ ۲۴۲ - ایضا له

اگر چه مدّتی شد تا ز سالوس

شمارهٔ ۲۴۳ - ایضا له

گر عزیزست سیم بر مردم

شمارهٔ ۲۴۴ - ایضا له

یزرگوارا دانی که بهر خدمت تو

شمارهٔ ۲۴۵ - ایضا له

ایا رسیده ز فضل و هنر بدان رتبت

شمارهٔ ۲۴۶ - وله فی نجم الدّین همگر رحمه الله و اباقکم

جهان فضل و کرم نجم دین که در خاطر

شمارهٔ ۲۴۷ - ایضا له

حکیم عهد و فرید زمانه مجدالدّین

شمارهٔ ۲۴۸ - ایضا له

گفتم چو بسته ام کمر بندگیّ تو

شمارهٔ ۲۴۹ - وله ایضا

ای بزرگی که کرامند بود گر بمثل

شمارهٔ ۲۵۰ - ایضا له

زبزرگوارا! من ترک مدح گفتن تو

شمارهٔ ۲۵۱ - وله ایضا

سرورا من بفّر دولت تو

شمارهٔ ۲۵۲ - وله ایضا

من بر آن بودم کزین پس منصب صدر کبیر

شمارهٔ ۲۵۳ - وله فی التّوبیخ

من که شب و روز گنه می کنم

شمارهٔ ۲۵۴ - ایضا له

من بی برگ از تو این یک بار

شمارهٔ ۲۵۵ - ایضاً له

ای بزرگی که کامرانی تو

شمارهٔ ۲۵۶ - وله ایضا

من که در خانه منزوی شده ام

شمارهٔ ۲۵۷ - وله ایضا

گر خواجه ز بهر ما بدی گفت

شمارهٔ ۲۵۸ - وله ایضا

ز روزگار بیک ره کرانه می جویم

شمارهٔ ۲۵۹ - ایضا له

پریر جود تو با من حدیث بخشش کرد

شمارهٔ ۲۶۰ - ایضاله

صاحب عادل شهاب ملک و دین

شمارهٔ ۲۶۱ - این قطعه در مدح صدر جمال الدّین گوید و او را وسیلت بخدمت شمس الدّین خوارزمی کند

مجلس محترم جما الدّین

شمارهٔ ۲۶۲ - ایضا له

کیست همخانۀ؟ زبان؟ دندان

شمارهٔ ۲۶۳ - وله ایضا

ای که در خانۀ تو بیگه و گاه

شمارهٔ ۲۶۴ - وله ایضا

گشت یکباره حضرت خواجه

شمارهٔ ۲۶۵ - وله ایضا

آن که سخت نشده هرگز سیر

شمارهٔ ۲۶۶ - وله ایضا

نگشته هیچ مرادی مرا ز تو حاصل

شمارهٔ ۲۶۷ - وله ایضا

امام عالم و قطب جهان جمال الّدین

شمارهٔ ۲۶۸ - ایضا له

ای سروری که در دهن نفس ناطقه

شمارهٔ ۲۶۹ - ایضا له

ز من بشنو حدیث بخل خواجه

شمارهٔ ۲۷۰ - ایضاً له

ای همه عادت تو لطف و مواسا کردن

شمارهٔ ۲۷۱ - وله ایضا

ما نه مردان سرپنحه و بازوی توایم

شمارهٔ ۲۷۲ - وله ایضا

قدوۀ اهل مهانی ای که هست

شمارهٔ ۲۷۳ - ایضا له

مجلس سامیّ مجد الدّینی ای کان هنر

شمارهٔ ۲۷۴ - وله ایضا

آه از این زندگیّ ناخوش من

شمارهٔ ۲۷۵ - وله ایضا

مژده کاقبال تو ز ناگه داد

شمارهٔ ۲۷۶ - وله ایضا

بجز از غصّه های مشکل من

شمارهٔ ۲۷۷ - ایضا له

سرورا رسم تصوّف آن بود

شمارهٔ ۲۷۸ - ایضا له

برون رفتم از خانه دی نگهبان

شمارهٔ ۲۷۹ - و له ایضاً

ای کف راد تو معمار جهان

شمارهٔ ۲۸۰ - وله ایضاً

ای ز تو کار همه کس بر مراد

شمارهٔ ۲۸۱ - و له ایضاً

ای به گه جود چو گل تازه رو

شمارهٔ ۲۸۲ - وله ایضا

ای ز گردون بشرف برده سبق

شمارهٔ ۲۸۳

دو چیز من بدعا خواستم همی ز خدای

شمارهٔ ۲۸۴ - ایضاً له

ای خداوندی که هر ساعت دل و دست ستم

شمارهٔ ۲۸۵ - ایضا له

ای خبر داری که شوخان جهان

شمارهٔ ۲۸۶ - ایضا له

بس کن ای سرد ناخوش احمق

شمارهٔ ۲۸۷ - .له ایضا

آن زن که پریر آمد در عقد نکاحت

شمارهٔ ۲۸۸ - ایضا له

خواجه مختص ز بس که مختصرست

شمارهٔ ۲۸۹ - ایضا له

هر کو به هنر کند مباهات

شمارهٔ ۲۹۰ - ایضا له

خواجگانی که پیش ازین بودند

شمارهٔ ۲۹۱ - وله ایضا

بغربت اندر اگر صد هزار سیم و زرست

شمارهٔ ۲۹۲ - و له ایضا فی صفة صندوقچه

ای از پی حلّ و عقد دایم

شمارهٔ ۲۹۳ - ایضا له

ای خواجه بدیدمت دل تو

شمارهٔ ۲۹۴ - ایضا له

ای همه انصاف عالم تعبیه در حکم تو

شمارهٔ ۲۹۵ - وله ایضا

پسر زر دوز آن کندۀ شوخ

شمارهٔ ۲۹۶ - و له ایضاً

ای سرا پرده بر فلک برده

شمارهٔ ۲۹۷ - وله ایضا

ای دل و جان بیاد تو زنده

شمارهٔ ۲۹۸ - وله ایضا

پناه زمرۀ دانش شکوه اهل هنر

شمارهٔ ۲۹۹ - وله ایضاً

ای زبیم تو در تن اعداد

شمارهٔ ۳۰۰ - ایضا له

ای بر محکّ عقل وجود تو ناسره

شمارهٔ ۳۰۱ - وله ایضا

تادر دشت هست و جو باره

شمارهٔ ۳۰۲ - ایضا له

من نه مردار خوارم ای خواجه

شمارهٔ ۳۰۳ - و له ایضاً

ای در دعای جان تو اجرام یک زبان

شمارهٔ ۳۰۴ - ایضا له

ای همه سروران روی زمین

شمارهٔ ۳۰۵ - وله ایضا

جود خواجه سیاه رویم کرد

شمارهٔ ۳۰۶ - وله فی صفة القحط و التماس الغلّه

ای خداوندی که اندر خشک سال قحط جود

شمارهٔ ۳۰۷ - ایضاً له

کریم عرصۀ عالم جهان لطف و کرم

شمارهٔ ۳۰۸ - ایضا له

منم آن چشمۀ خورشید گاه نظم سخن

شمارهٔ ۳۰۹ - ایضا له

شهاب دین که زبانم پر از مدایح تست

شمارهٔ ۳۱۰ - ایضا له

آدمی را چهار حالت هست

شمارهٔ ۳۱۱ - وله ایضا

زهی شکوه تو از روی ملک رنگ زدای

شمارهٔ ۳۱۲ - وله ایضا

مرا سیّ و دو خدمتکار بودند

شمارهٔ ۳۱۳ - وله ایضا

دیدۀ عقل راه دان بگشای

شمارهٔ ۳۱۴ - این قطعه در مدح صاحب عمیدالدّین پارسی گوید

ای قاصر از ستایش تو هر عبارتی

شمارهٔ ۳۱۵ - وله ایضا

دریا دلا تو آنی، کز فیض طبع روشن

شمارهٔ ۳۱۶ - و له ایضاً

زهی حرّی که ثابت کرد جودت

شمارهٔ ۳۱۷ - وله ایضا

ای کریمی که در آفاق جهان

شمارهٔ ۳۱۸ - وله ایضا

چون شدی خشمناک بر بنده

شمارهٔ ۳۱۹ - ایضا له

جهان لطف و کرم افتخار اهل قلم

شمارهٔ ۳۲۰ - در مدح صدر قوام الملّة و الدّین ابراهیم بنداری گوید و به دمشق فرستد.

نسیم باد صبا هیچ عزم آن داری

شمارهٔ ۳۲۱ - وله ایضا

این همه سرکشی مکن بر من

شمارهٔ ۳۲۲ - وله ایضا

در ضمیرم اگر چه کم گویم

شمارهٔ ۳۲۳ - وله ایضا فی مذمة الدّنیا

تا کی این رنج روزگار بری ؟

شمارهٔ ۳۲۴ - وله ایضا

ایا حرّی که دستت گاه بخشش

شمارهٔ ۳۲۵ - ایضاً له

ای که دایم بسر انگشت دها

شمارهٔ ۳۲۶ - ایضا له

ایا صدری که در بازار دانش

شمارهٔ ۳۲۷ - و له ایضا

بزرگی را همی دانم که هرگز

شمارهٔ ۳۲۸ - ایضا له

بر سر ما آمد ابر بهمنی

شمارهٔ ۳۲۹ - وله ایضا

ای لطف تو آب زندگانی

شمارهٔ ۳۳۰ - وله ایضا

بجان آفرینی که نزدیک عملش

شمارهٔ ۳۳۱ - ایضا له

آن ریش فلان مزد قانی

شمارهٔ ۳۳۲ - ایضا له

جو همی خواستم پریر به شعر

شمارهٔ ۳۳۳ - ایضا له

کرده یی ژار با من انعامی

شمارهٔ ۳۳۴ - وله ایضا

جهان فضل و فضایل امام ربّانی

شمارهٔ ۳۳۵ - وله ایضا

ای صفات کرمت روحانی

شمارهٔ ۳۳۶ - ایضاً له

ای صاحبی که گر بمثل رای باشدت

شمارهٔ ۳۳۷ - ایضا له

اگر کسی پسری را از آن تو بکشد

شمارهٔ ۳۳۸ - و قال ایضاً

بلند قدرا آنی که در علاج نیاز

شمارهٔ ۳۳۹ - وله ایضا

دوستی دارم چون ناخن‌گیر

شمارهٔ ۳۴۰ - وله ایضا فی التوبیخ

ای که پی حرص و هوا می روی

شمارهٔ ۳۴۱ - وله ایضا

پیشوای علما خسرو دانشمندان

شمارهٔ ۳۴۲ - ایضا له

فرستادم بخدمت کاردی خوب

شمارهٔ ۳۴۳ - وله ایضا

صاحبا عدّت قیامت را

شمارهٔ ۳۴۴ - وله ایضا

ای مقادیر فضل و افضالت

شمارهٔ ۳۴۵ - فی مدح ابن بدرالدّین باسمعیل

بنامیزد چنان فرّخ لقایی

شمارهٔ ۳۴۶ - ایضا له

مخدوم کمال ملّت و دین

شمارهٔ ۳۴۷ - ایضا له

ز ابر چون برف سیم باریدی

شمارهٔ ۳۴۸ - ایضا له

ای آنکه از افاضل انوار معنوی

شمارهٔ ۳۴۹ - ایضا له

ای آفتاب ملک که از پرتو کرم

شمارهٔ ۳۵۰ - وله ایضا

ای خواجه سال و ماه تو تلوین همی‌کند