شمارهٔ ۵۷ - وله ایضا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی مقام و عظمت خود می‌پردازد و تأکید می‌کند که هرچند او در جایگاه بالایی قرار دارد، اما در عین حال به حالتی رسوا دچار شده است. او از وجود کسانی حرف می‌زند که بر روی آثار او سوار شده و از شهرت او بهره‌برداری می‌کنند. در نهایت، شاعر نسبت به شخصیتی که همواره تحت سایه اوست ابراز نگرانی و تأسف می‌کند.
بزگوارا هر چند طبع من در نظربه رتبتیست که افلاک زیر پایة اوست
هوش مصنوعی: ای بزرگوار، هرچند که خصلت من به گونهای است که در نظر میرسد در مقامی است که ستارگان زیر پای او قرار دارند.
ز روزگار به حالیست هر چه رسواتروگرچه پردة نام نکو وقایة اوست
هوش مصنوعی: وضعیت روزگار به گونهای است که هرچه بیشتر میگذرد، شرمآورتر میشود، هرچند که پردهی نام نیک او را میپوشاند.
من این چنین و خداوند جاه و مال شدهکسی که دزدی اشعار بنده مایة اوست
هوش مصنوعی: من این گونه هستم و خداوند ثروت و مقام کسی شده است که دزدی از اشعار من، مایه افتخار اوست.
همای سایه فکن این چنین بود که منمخود استخوان خورد و ملک زیر سایة اوست
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که مانند همای بلندپرواز که سایهاش بر موجودات دیگر میافتد، من نیز در موقعیتی هستم که تاثیر زیادی بر دیگران دارم، حتی اگر خودم در شرایط سختی قرار گرفته باشم. من و موقعیتم بر دیگران تأثیر میگذارد و آنان را تحت پوشش و حمایت خود قرار میدهد.