شمارهٔ ۱۷۷ - ایضاً له
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بزرگی و جلال خدایی که تمام خلقت از او نشأت می‌گیرد، عشق و ارادت خود را ابراز می‌کند. او به زیبایی‌های آفرینش و تأثیرات وجود خداوند در زندگی مخلوقات اشاره می‌کند و از نیکوکاری و لطف الهی سخن می‌گوید. شاعر به حس شرمندگی و نیاز به درک و فهم بیشتر از محبت الٰهی اعتراف می‌کند و به دنبال راهی برای نزدیکی به این بزرگی و عذرخواهی از آن است. در حقیقت، شعر تجلی عشق به خدا و نقش او در آفرینش و زندگی انسان‌ها را نشان می‌دهد.
ای بزرگی که خدمت تو کندهرکه پیوند جان و تن خواهد
هوش مصنوعی: ای بزرگوار، هر کسی که بخواهد جان و تنش به هم پیوند بخورد، باید خدمت تو کند.
گر جلال تو کسوتی پوشدمهر را گوی پیرهن خواهد
هوش مصنوعی: اگر عظمت تو بر راستی لباس بپوشاند، پس مهر و محبت را به عنوان پیراهنی در خواهد آورد.
ور ضمیر تو شمعی افزودماه رخشنده را لگن خواهد
هوش مصنوعی: اگر در دل تو شعلهای روشن شود، روشنایی ماه چهرهات را به خود خواهد گرفت.
شاخ خلق ترا بجنباندباد چون طیرۀ چمن خواهد
هوش مصنوعی: وقتی که باد به شاخ و برگ درختان بوزد، گویی که آنها در حال رقصیدن هستند، همچون پرندگان که در یک باغ به پرواز درمیآیند.
زیور از لطف تو اوام کندغنچه چون زیب انجمن خواهد
هوش مصنوعی: زیبایی غنچه به لطف تو پرچمدار میشود، زیرا او میخواهد در جمع زیبا دیده شود.
عذر انعامهات را اومیدبکدامین لب و دهن خواهد
هوش مصنوعی: عذرخواهیهای تو را به کدام سخن و زبان خواهد پذیرفت؟
آنچنان راستی که عدل تراستبدعا شاخ نارون خواهد
هوش مصنوعی: آنقدر راستی و درستی تو مانند عدل و انصاف است که دعا و خواستهها مانند شاخ نارون رشد خواهند کرد.
عاریت از قد بد اندیشتزلف سنبل همی شکن خواهد
هوش مصنوعی: موهای مجعد و زیبا تو همچون سنبل خویش را بر سر میکارد، با غمی که در عمق وجودش نهفته است.
یزک خشمت اوفتد در پیشهرکجا مرگ تاختن خواهد
هوش مصنوعی: اگر خشم تو به کسی بیفتد، هر کجا که مرگ نزدیک شود، او به طرز خاصی واکنش نشان خواهد داد.
رقم خصمیت کشد بر ویهرکرا چرخ ممتحن خواهد
هوش مصنوعی: هر کسی که با تو دشمنی کند، تقدیر و سرنوشت او را به مبارزه میخواند و امتحان می‌کند.
از لقایت چمن بدریوزهآب روی گل و سمن خواهد
هوش مصنوعی: از حضور تو، چمن در میریزد و آب روی گل و گلیاسها میافتد.
بوی خلقت شنبد با صبااز خدا مرگ نسترن خواهد
هوش مصنوعی: با نسیم صبحگاهی، عطر آفرینش را از خدا خواهی شنید و خواستهاش این خواهد بود که یاسمن بمیرد.
هر دمی خلق تو بطیرۀ مشکخون نافه بریختن خواهد
هوش مصنوعی: هر لحظه ی وجود تو مانند پرندهایست که بوی خوش مشک را به مشام میساید و میخواهد به دشتهای خود بپرد.
قلمت روی سیاهی عالماز پی لؤلؤ عدن خواهد
هوش مصنوعی: قلم تو بر روی سیاهیهای دنیا برای پیدا کردن مرواریدهای بهشتی خواهد نوشت.
گر کند رأی نظم خاطر تواز فلک خوشۀ پرن خواهد
هوش مصنوعی: اگر تصمیم بگیری که ذهن خود را به سمت نظم و ترتیب ببری، خوشبختی و موفقیت در دستان تو خواهد بود.
نیک شرمنده ام که لطف تو چوناز من بی زبان سخن خواهد
هوش مصنوعی: من شرمندهام که مهربانی تو به قدری بزرگ است که حتی بیزبان بودن من را درک می‌کند و با من سخن می‌گوید.
چه طریقست تا بدست آرمپای مردی که عذر من خواهد؟
هوش مصنوعی: چه راهی وجود دارد که بتوانم پای مردی را که از من عذرخواهی می‌کند به دست آورم؟
عذر این سردی و گران جانیمگر اروند خویشتن خواهد
هوش مصنوعی: این بیت به نوعی اشاره دارد به این که اگر شخصی بخواهد از عذر و بهانههای سردی و دشواری جان خود بگذرد، باید به درون خود رجوع کند و به دنبال نیرویی از وجود خود باشد. به عبارتی، برای غلبه بر سختیها و چالشها، باید به عمق وجود خود نگاه کند و از آنجا قوت و اراده بگیرد.