شمارهٔ ۲۵۹ - ایضا له
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به ارتباطی معنوی و عاشقانه اشاره می‌کند. او از خداوند می‌خواهد که در مورد بخشش‌هایش با او صحبت کند تا او بتواند شکرگزاری کند. شاعر می‌گوید که در این بیان هرگز از تکلف و تظاهر استفاده نمی‌کند و تنها از سوز و عشق درونی‌اش به ثنای خداوند می‌پردازد. او همچنین تأکید می‌کند که خودش به خوبی می‌داند باید چه بگوید و نیازی به گفتن از سوی دیگران ندارد.
پریر جود تو با من حدیث بخشش کردز بهر آنکه منش شکر جاودان گویم
هوش مصنوعی: زیبایی و سخاوت تو با من صحبت کرد و به همین خاطر دائم از خوبیهایت سپاسگزاری میکنم.
من از تکلّف گفتم که نی معاذاللهکه من ثنای تو از بهر سوزیان گویم
هوش مصنوعی: من از تظاهر و به نمایش گذاشتن احساسات خود صحبت میکنم، به هیچ وجه تصور نکن که من به خاطر التهاب درونیم، بخواهم از تو تمجید کنم.
بگویش خویش فرو گوی از زبان رهیتو کار خویش همی کن که من خود آن گویم
هوش مصنوعی: به او بگویید که از زبان من حرف نزند و کار خودش را بکند، زیرا من خود میگویم که چه باید گفت.