شمارهٔ ۲۶۰ - ایضاله
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عادل شهاب، که به عنوان وزیر در خراسان و عراق شناخته می‌شود، توجه می‌کند. او خود را گدا و بی‌نوا معرفی می‌کند که هدیه‌ای برای شهاب آورده است، با این امید که وزیر او را مورد لطف قرار دهد. شاعر اشعار خود را به عنوان تحفه‌ای ارزشمند معرفی می‌کند، به ویژه وقتی که می‌گوید نقاشی چینی در مقابل آن حیران می‌شود. او درباره فضایل و برتری‌های شهاب می‌گوید و به نابرابری اقتصادی میان خود و او اشاره می‌کند. در نهایت، از شهاب می‌خواهد که با انصاف به هدیه‌اش نگاه کند و در صورت عدم پذیرش، عطایی به او دهد.
صاحب عادل شهاب ملک و دینای درونت مهبط روح الامین
هوش مصنوعی: ای صاحب عادل، مانند شهابی در آسمان هستی و در دینی که داری، روح القدس در وجود تو فرود آمده است.
تابرآوردی سر از جیب سخابحر می دزدد کف اندر آستین
هوش مصنوعی: تو آنچنان توانگری که حتی از جیب بخششات هم میتوانی گنجی را به دست بیاوری، مثل دریایی که از زیر دستش جوهری در آستین پنهان کرده است.
بر امید آن که تا بخشی مراجبّه و دستار واسب و طوق و زین
هوش مصنوعی: منتظر هستم که تو به من چیزهایی بدهی، مثل جبّه و دستار، همچنین اسب و زین.
تحفه یی آورده ام نزدیک توکاندر آن حیران شود نقّاش چین
هوش مصنوعی: هدیه‌ای برای تو آوردهام که نقاش چین از زیباییاش حیرتزده می‌شود.
بیت چندی نیز بر هم بسته امهر یک اندر شیوة خود به گزین
هوش مصنوعی: من چندین شعر سرودهام که هر کدام به سبک خاصی نوشته شدهاند.
شعر بشنیدی و تحفه بستدیخود همین بود و همین بود و همین
هوش مصنوعی: شعر را شنیدی و هدیه‌ای گرفتی، تمام ماجرا همین است و همین است و همین.
نی یکی از راه انصاف اندر آیچون تویی شه را وزیر راستین
هوش مصنوعی: به انصاف وارد شو و در این راه قدم بگذار، زیرا تو باید مشاور راستین پادشاه باشی.
تو وزیری در خراسان و عراقصیت تو بگذشته از چرخ برین
هوش مصنوعی: تو در خراسان و عراق مقام و رتبهای داری، نام و شهرتی که تو را به آسمانها رسانده است.
من گدایی ژاژ خایی بی نواگه فضایل خوان و گاهی ره نشین
هوش مصنوعی: من انسانی خالی از دارایی هستم که گاهی در جمعی از فضایل و خوبیها قرار میگیرم و گاهی به تنهایی در راهی میروم.
من ز سیم تو ندیدم یک پشیزتو ز من داری متاعی بس ثمین
هوش مصنوعی: من چیزی از زیباییها و ارزشهای تو ندیدهام، اما تو در دستانت چیز با ارزشی از من داری.
این فضیلت منعکس اولیترستخود بچشم عقل و دانش باز ببن
هوش مصنوعی: این ویژگی بهتر و روشنتر در چشمان خرد و آگاهی دیده می‌شود.
بر زمین دیدم که بارید از فلکبر فلک هرگز نبارید از زمین
هوش مصنوعی: در زمین دیدم که باران از آسمان میبارد، اما هرگز از زمین باران نباریده است.
نقد کن باری بهای تحفه امگر نفرمایی عطایی بافرین
هوش مصنوعی: اگر نقد و بررسی کنی ارزش هدیهام را، خوب است؛ و اگر نخواهی، هدیه‌ای به من نده.