شمارهٔ ۱۸۲ - ایضا له
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی حسادت و رقابت در جایگاه‌های شغلی است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگر کسی جز او در کارش موفق شود، این امر برای او موجب افزایش امید و انگیزه خواهد بود. او اعتقاد دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه خودش در کارش توانایی داشته باشد و هر جا که دیگران جای او را بگیرند، شاید عمل بیشتری از او در جهان انجام گیرد. این شعر نشان‌دهنده‌ی نیاز به توانمندی و قدرت انسان در شغل‌اش است.
اگر به کم ز منی داد شغل من خواجهروا بود که مرا صد امید بفزاید
هوش مصنوعی: اگر کسی به اندازهی کم از من کمک کند یا به من نفعی برساند، برای او درست و مناسب است که انتظار داشته باشد که من بتوانم امیدهایم را بیشتر کنم.
چامید دارم و دانم که نیست دور از کارکه جز نیابت خاص خودم نفرماید
هوش مصنوعی: من امید دارم و میدانم که دور از واقعیت نیست که هیچ کس جز خودم نمی‌تواند خواستهام را بهطور خاص برآورده کند.
که هر کجا که چو وی شغل من تواند کردبزرگتر عملی در جهان مرا شاید
هوش مصنوعی: هر کجا که او باشد، من میتوانم کار بزرگی در دنیا انجام دهم.