شمارهٔ ۲۹۰ - ایضا له
هوش مصنوعی: شعر درباره خواجگان یا اشخاصی است که در گذشته و حال به حفظ اعتبار و جایگاه خود اهمیت می‌دهند. خواجگان گذشته برای جلوگیری از بدگویی، ثروت و زر و سیم می‌دادند. اما خواجگان کنونی با بی‌پروایی و به راحتی صحبت می‌کنند و دیگر به پول و ثروت اهمیتی نمی‌دهند. آنها به بیان افکار خود به طور آزادانه مشغولند.
خواجگانی که پیش ازین بودندعرض خود داشتند نیک نگاه
هوش مصنوعی: افرادی که در گذشته بودهاند، به خوبی در مورد خود و موقعیتشان صحبت کرده و توجه دیگران را جلب کردهاند.
زر و سیم جهان همی دادندتا نگویندشان حدیث تباه
هوش مصنوعی: دنیا پر از طلا و نقره است و مردم تلاش می‌کنند تا این ثروت را به دست آورند، اما نمیخواهند داستانهای خراب و نکبتبار را بشنوند و با آنها روبرو شوند.
خواجگانی که اندرین عهدندبا هجی گوی خویش بیگه و گاه
هوش مصنوعی: افرادی که در این زمان زندگی می‌کنند، باید با دقت و حوصله به بیان سخنان خود بپردازند و در هر زمان مناسب، از کلمات خود به خوبی استفاده کنند.
بزبانی فصیح می گویندهر چه خواهی بگوی و سیم مخواه
هوش مصنوعی: به زبان شیرین و گویا گفته میشود که هر چیزی را که میخواهی بگو، اما از طلا و نقره توقع نداشته باش.