شمارهٔ ۷۲ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ زیبایی و قدرت نامی است که در دل و جان انسان تأثیر می‌گذارد. شاعر به نامی اشاره می‌کند که موجب شادمانی و تسکین دل‌ها می‌شود. او می‌گوید که هر کسی که به یاد این نام بیفتد، غم دنیا از خاطرش می‌رود و هر نفس که به زبان می‌آید، لذتی خاص دارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که وقتی نام این شخص یا مفهوم به یاد آورده شود، همه چیز تحت تأثیر آن نام قرار می‌گیرد و وجود واقعی انسان را فراموش می‌کند.
ای نشاط دل خرد نامتخنک آن کس که می برد نامت
هوش مصنوعی: ای شادی دل، نام تو خنک و دلپذیر است. خوشا به حال کسی که نام تو را بر زبان میآورد.
چشمۀ سلسبیل بگشایدبر زبانی که بگذرد نامت
هوش مصنوعی: آب زلال و پاکی به زبان کسی جاری خواهد شد که نام تو را بر زبان آورد.
غم هستی ز خاطرش برودهر که در خاطر آورد نامت
هوش مصنوعی: هر کسی که به یاد تو بیفتد، غم و اندوه وجودش از ذهنش دور می‌شود.
ای خوشا آن نفس که در دهنمشکم نافه بر درد نامت
هوش مصنوعی: ای کاش آن نفسی که در دهانم میچرخد، همچون عطر خوشی باشد که یاد تو را به دل میآورد.
هر دل و جان که ذوق نام تو یافتبه دل و جان همی خرد نامت
هوش مصنوعی: هر کسی که لذت نام تو را چشیده باشد، به دل و جانش میخورد و نام تو را در دل و جان خود نگه میدارد.
چون به نامت رسید هیچ نماندهمه هستی فرو خورد نامت
هوش مصنوعی: زمانی که نام تو به گوش میرسد، هیچ چیزی باقی نمیماند و تمام وجود در سایه نام تو محو می‌شود.